Cliëntervaringen kunnen worden aangeleverd via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.


Levensloop van mevrouw T, cliënt bij Activisie, locatie ‘de Terp’

Mevrouw T. is 67 jaar en heeft één zoon en één dochter die beiden op zichzelf wonen. Haar dochter heeft een bedrijf aan huis en haar zoon werkt in de ICT. Mevrouw T. houdt van dansen en zingen. Verder is ze graag bezig met het bewerken van hout op ´de Terp´. Na het ontstaan van niet aangeboren hersenletsel (NAH) is het leven van mevrouw T. totaal veranderd.

Mevrouw T. was, voordat ze NAH opliep, werkzaam als coupeuse en woonde als alleenstaande, zelfstandige vrouw in Krimpen aan de Lek. Omdat het voor Mevrouw T. niet mogelijk was om alleen te blijven wonen in Krimpen, is zij sinds kort woonachtig in een nieuwbouwwoning samen met haar dochter en schoonzoon. Haar dochter woont en werkt beneden, in een bedrijf aan huis. Mevrouw T. woont op de verdieping daarboven. Op deze manier is de dochter van mevrouw T. dikwijls in de buurt en kan zij de nodige ondersteuning aan mevrouw T. bieden.

In 2006 kreeg Mevrouw T. een TIA (een voorbijgaande beroerte). Vlak hierna volgde een CVA (beroerte) en snel daarna nog een CVA. Mevrouw T. kwam in een revalidatiecentrum terecht. Over deze periode zegt ze het volgende: ‘ In eerste instantie wil je weer beter worden, maar gaandeweg kom je erachter dat sommige dingen niet meer beter worden. Na mijn revalidatie kwam ik weer thuis, maar hier kon ik de draad niet oppakken. Ik had geen begeleiding en niet de kennis hoe om te gaan met mijn hersenletsel. Drie maanden later werd ik weer opgenomen in het revalidatiecentrum te Gouda. Zij hebben mij in contact gebracht met Activisie, dit is een begeleidingscentrum voor mensen met NAH.’

Mevrouw T. gaat nu drie dagen in de week naar Activisie. Onder begeleiding werkt ze aan allerlei activiteiten. Mevrouw T.: ‘Hierdoor heb ik geleerd wat hersenletsel met mij doet, waar ik tegen aan loop en dat er meerdere mensen zijn die ook met deze problemen te maken hebben. Op goede dagen werk ik zo zelfstandig mogelijk, maar op minder goede dagen heb ik begeleiding en sturing nodig. Je ziet aan de buitenkant niets aan mij, maar de manier hoe ik informatie verwerk en hoe ik daarmee om ga is totaal en definitief verstoord. Hierdoor is mijn zelfvertrouwen weg. Stress, veranderingen en onzekerheid hebben een extra negatieve uitwerking op mijn informatieverwerking en lichamelijk functioneren. De afasie (woordvindstoornis) maakt dat ik mezelf in een gesprek niet kan verwoorden of mijn gevoelens/ideeën zelf moeilijk kan uitdrukken. Als ik aan de telefoon vragen krijg, hang ik gewoon op. Neem nu het duurder worden van de taxi, ik krijg daarvan bericht en ik weet niet wat ik daarmee moet doen. Mijn hoofd kan deze informatie niet goed plaatsen en ik word nerveus. De vragen en gedachten die daarna in mijn hoofd opkomen, maken dat ik blokkeer; kan ik het wel betalen, wat nu? Wat als ik niet meer naar Activisie kan? Ik ben niet in staat om mijn eigen zaken te regelen. Voor ik het weet functioneer ik niet meer, omdat ik deze informatie niet kan verwerken. Niet alleen mijn hoofd blokkeert, het heeft ook uitwerking op mijn hele lijf. Het gevolg is, dat ik volkomen tot stilstand kom, thuis ga ik zitten en niets meer doe. Niet eten, niet schoonmaken, geen hulp vragen. Ik ga slapen en ‘s morgen ben ik altijd blij dat ik naar Activisie kan. Bij Activisie zien ze aan mij dan gelukkig precies hoe laat het is en met een gesprek en de juiste begeleiding die dag, trekken ze mij door deze periode heen.’


 Levensloop van mevrouw B, cliënt bij Activisie, locatie ‘de Dijk’

“Ik werkte overdag in de kantine en ´s avonds in de schoonmaak. Dit heb ik jaren met veel plezier gedaan, totdat ik 58 jaar oud was. Op mijn 58ste ben ik aangereden door een auto en ben hierdoor gevallen met mijn fiets. Ik had mijn been en pols gebroken. De automobilist is doorgereden en ik bleef met veel pijn achter. Ik ben wel zelf naar huis gefietst. Vanaf die tijd ben ik voor 100% afgekeurd. In 2005 kreeg ik mijn eerste TIA met uitval van mijn linkerkant en kon ik niet meer praten. Vanaf die tijd stortte mijn wereld in. Dat ik afasie had vond ik heel erg. Ik kreeg alleen maar logopedie. Nog steeds kan ik niet lezen en schrijven, maar bij Activisie heb ik geleerd dat ik op de computer woord voor woord kan overtypen.”

“Naar mijn werk ging ik altijd met veel plezier. Ik vond het fijn om ik de kantine en keuken te werken. Koken was niet alleen mijn werk, maar ook mijn hobby. De afgelopen jaren heb ik veel dagbestedingen en revalidatiecentrums gezien, maar nergens voelde ik mij zo thuis en begrepen als bij Activisie. Hier kan ik mezelf zijn en mag ik ook een kookactiviteit voor de lunch uitvoeren. Het maakt mij blij en gelukkig als de andere deelnemers mijn kookkunsten lekker vinden. Ik voel mij dan gewaardeerd en begrepen. De medewerkers luisteren naar mijn wensen en geven mij een passende activiteit.  Activisie de Dijk heeft een moestuin, een plantenkas, een tuin met mooie bloemen en kippen. Met mooi weer zit ik ook graag even in de tuin en rook mijn sigaretje onder het afdakje.”


Levensloop van de heer D, cliënt bij Activisie

Dhr. D . één van de eerste en jongste cliënten van Activisie, vertelt over zijn leven:

‘Vertellen’ in een ruimere betekenis van het woord, want D. heeft op zijn 37ste levensjaar in 2005 een herseninfarct gehad en kan sinds zijn herseninfarct niet meer goed praten. Ook is de rechterkant van zijn lichaam verlamd, waardoor zijn arm en been niet volledig functioneren. Door middel van non-verbale communicatie en het uitspreken van losse woorden en (korte) zinnen is hij desalniettemin in staat zich prima verstaanbaar te maken.

In 2005 is D. al 20 jaar fulltime werkzaam als leidinggevende "Laden en lossen" van vliegtuigen op vliegveld Schiphol. In zijn vrije tijd rijdt hij graag op zijn motor en maakt hij weleens met vrienden een lange toertocht. Thuis is hij vaak bezig met het opknappen van zijn huis. Voor het plaatsen van dakpannen draait hij zijn hand niet om. Zijn vrouw Y. heeft de zorg voor hun tweejarige dochter op zich genomen na het herseninfarct en is daarom gestopt met haar baan.

Een vroege morgen in augustus vormt een keerpunt in het dagelijks leven van de familie als D. onrustig in zijn bed ligt te draaien. Y. probeert haar echtgenoot aan te spreken, maar hij reageert niet. Hij kan niet praten en zijn mond hangt scheef. Er is duidelijk iets niet in orde en Y. belt een ambulance. In het ziekenhuis wordt een CT-scan gemaakt. Hieruit blijkt dat D. een groot herseninfarct, oftewel een Cerebro Vasculair Accident (CVA) heeft gehad.

Na een verblijf van twee weken in het ziekenhuis is er voor D. plaats in het Utrechtse revalidatiecentrum De Hoogstraat. Terwijl in het ziekenhuis alles voor de patiënt geregeld werd, moet hij bij De Hoogstraat zoveel mogelijk zelf doen. Dit betekent een grote overgang: alles moet van voren af worden aangeleerd. Omdat D. niet meer kan praten, is het lastig om te communiceren. Dankzij goede ondersteuning vanuit het revalidatiecentrum leren D. en Y. beiden met de situatie om te gaan.

Tijdens de revalidatieperiode krijgt D. fysiotherapie, logopedie en ergotherapie. Hij leert opnieuw traplopen en hoewel hij zijn rechterarm niet kan gebruiken, kan hij zelfstandig zich douchen en aankleden, naar het toilet gaan en koffie zetten.D. mag in het begin de weekenden naar huis, maar al snel komt hij weer volledig thuis wonen.

Er is sinds het hersenletsel veel veranderd in het gezin. Doordat de voormalige medewerker van Schiphol niet meer kan werken, is Y. de kost gaan verdienen. Voorheen regelde het echtpaar alles samen, nu moet Y. veel alleen regelen. Ze heeft geleerd hulp te durven vragen aan haar omgeving en wordt zelf ook steeds handiger wat klussen betreft.

In 2006 wordt D. door zijn toenmalige neuroloog gewezen op het Goudse activiteitencentrum Activisie 'de Terp'. Dirk gaat hier een dagje kijken en maakt kennis met Ilse van der Schaaff, die Activisie zojuist had opgestart. De motorliefhebber heeft het meteen naar zijn zin en samen met de drie andere cliënten wordt er aan activiteiten gewerkt. Nu, anno 2014, is Activisie enorm gegroeid: het cliëntenaantal is toegenomen, er worden meer activiteiten opgezet en er is een tweede locatie bij gekomen, 'de Dijk' in Zoetermeer. Daarnaast biedt Activisie ook ambulante individuele begeleiding bij mensen thuis, relatiebegeleiding en arbeidsre-integratie voor zowel cliënten als bedrijven.

Niet aangeboren hersenletsel brengt veel omslagen teweeg. D. kan hier soms nog steeds van balen. Zijn oude leven is hij kwijtgeraakt. Van zijn favoriete hobby motorrijden heeft hij afstand moeten doen en met de meeste collega’s en vrienden heeft hij geen contact meer. Desondanks kijkt hij positief naar het heden en de toekomst. Hij is heel trots op zijn twee dochters van nu 11 en 4,5 jaar oud. Het gezin onderneemt genoeg leuke activiteiten en is laatst nog op vakantie geweest.

Nog steeds gaat D. graag naar Activisie. Op zijn scootmobiel rijdt hij twee keer in de week naar de Terp in Gouda. Daarnaast is hij één dag in de week te vinden op de Dijk in Zoetermeer. Bij het activiteitencentrum heeft D. onder andere geleerd om met één hand zelfstandig met een zaagmachine te zagen. Zo heeft hij met veel plezier heel wat hout bewerkt en mooie kunstwerken gemaakt. Ook voor zijn motorliefhebberij is ruimte bij Activisie: D. tovert prachtige houten motoren met de zaagmachine tevoorschijn. D. heeft nu structuur in de week door 3 dagen verspreid over de week Activisie te bezoeken.


Levensloop van mevrouw J, client bij Activisie, locatie ‘de Terp’

Dit verhaal wordt verteld vanuit mevrouw J.,  34 jaar oud:

J. gaat sinds 2006 regelmatig naar Activisie, locatie ‘de Terp’. In 2004 kreeg zij de diagnose MS (multipele sclerose). MS is een chronische aandoening van het centrale zenuwstelsel en is niet te genezen. (Voor meer informatie over MS kijk op: www.hersenstichting.nl)

Op het moment dat ik te horen kreeg dat ik MS had, was ik 24 jaar. Ik werkte destijds op kantoor bij een liftenfabriek. Ik hield me bezig met administratieve werkzaamheden, bijvoorbeeld het opnemen en doorgeven van storingen. Dit was een fulltime baan. Ik woonde nog thuis bij mijn ouders en m’n broertje.

Mijn leven veranderde snel nadat ik de diagnose MS had gekregen. Nadat ze op mijn werk hoorden dat ik MS had, werd ik ontslagen en kwam ik zonder baan te zitten.

In 2004 heb ik twee keer een aanval gehad. Deze aanvallen zorgden voor verlammingsverschijnselen aan één kant (eenzijdige verlamming). Hierdoor heb ik twee keer drie maanden moeten revalideren in het revalidatiecentrum Rijndam te Rotterdam. Hier volgde ik elke dag fysiotherapie en ergotherapie. Verder leerde ik in het revalidatiecentrum om te gaan met de verschijnselen van MS. Tussendoor verbleef ik thuis, waar ik volkomen afhankelijk was van mijn ouders.

In 2005 kreeg ik weer een aanval. Hierdoor trad er totale verlamming aan beide kanten van mijn lichaam, op. De neuroloog die mij toen behandelde had niet gedacht dat ik na deze aanval weer kon lopen, maar na zes maanden revalideren, kon ik zelfstandig lopen. Daarna kwam ik twee jaar thuis te zitten, bij mijn ouders. De muren kwamen op een gegeven moment op me af. De revalidatiearts raadde mij aan om naar Activisie te gaan. En dat bleek een goed idee. Ondertussen kwam er een woning voor mij vrij in mijn woonplaats op de begane grond, waarvan de douche en keuken werden aangepast. Na het verhuizen ging ik al snel twee dagen in de week naar Activisie. Dit betekende voor mij dat ik weer onder de mensen kwam en een nuttige dag kon ervaren.

Mijn leven nu…

Voor de MS wordt eenmaal per maand via een infuus Tysabri toegediend. Door de medicatie ben ik al vijf jaar stabiel. Een bijwerking van Tysabri is het risico van PML. Dit is een ernstige, zeldzame aandoening in het centrale zenuwstelsel. PML wordt veroorzaakt door het JC-virus. Eén keer in het jaar wordt er bloed geprikt om te kijken of ik positief ben voor het JC-virus. Dit virus kan een hersenontsteking veroorzaken. Mocht dit zo zijn dan moet ik direct stoppen met de medicatie. De hersenontsteking kan dodelijk zijn en is dan niet om te keren door medicatie. Ze weten niet precies hoeveel kans er is dat ik dat virus krijg.

Het is nu per dag verschillend hoe ik me voel. Als ik ‘s ochtends op sta dan voel ik of het goede of een slechte dag wordt. Als ik een slechte dag voel aankomen dan doe ik die dag alleen het hoognodige. Minimaal één keer in de week heb ik wel een slechte dag, zeker als het warmer is. Soms kan ik dan gelukkig naar Activisie, maar als ik me echt heel beroerd voel dan niet.


logo hkzActivisie heeft het HKZ certificaat voor de begeleiding (groep  en individueel) op beide locaties. Het HKZ certificaat maakt zichtbaar dat het kwaliteitssysteem van de organisatie getoetst is aan de normen die speciaal voor de gehandicaptenzorg zijn ontwikkeld.
Lees meer over HKZ >>

Locatie 'de Terp'
Bloemendaalseweg 41a
2803 AW Gouda
Telefoon: 0182-539317

E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Locatie 'de Dijk'
Zegwaartseweg 27c
2722 PP Zoetermeer
Telefoon: 079-3434791

 oplaadpunt2  340

 

 

Copyright © 2014 Activisie B.V.   |  Disclaimer & Privacybeleid